 |
|
|
KUNSTENAAR REIN DE VRIES IS NA 33 JAAR VRIJ
|
Aangenomen als docent creatief timmeren leidt Rein de Vries 33 jaar de schildercursussen
aan het creativiteitscentrum in Heerenveen. Afgelopen zaterdag nam hij afscheid,
want hij is op zijn 65e toe aan een minder georganiseerd leven.
“Nu ga ik buiten schilderen, bootje varen en gekke projecten doen.”
Hij ziet wel op tegen de stilte. Als er niks moet, wat dan.
“Dan zijn de dingen leuk die uit jezelf opkomen. Maar ik heb niets gepland.
Model schilderen, abstracties maken. Ik kan doen wat ik wil.”
Het leven van Rein de Vries, kunstenaar te Friesland, bestaat uit het construeren
van landschappen, het uitvinden van voorwerpen en het weergeven van lichamen.
Zijn kennis geeft hij door aan hen die daarvan willen leren.
Hij maakt geen kunstenaars, laat zijn cursisten in de waarde die ze hebben en kunnen
bereiken.
"Kun jij al tekenen"
“Na de Mulo wilde ik naar zee”, kijkt Rein terug, “maar om mijn slechte ogen kon dat niet.
Dus ging ik bootjes maken en volgde een technische opleiding in Twente.
Ik wilde drummer worden, maar moest eerst hele dagen en uren lang leren roffelen.
Daar knapte ik op af. Zo ging het ook met de techniek, want ik moest eerst alles
uitrekenen terwijl ik iets wilde maken. Naast een technische tekening zette ik een mooie
vrouw, maar dat kon de docent niet waarderen.”
Het werd dus tekenen en geen techniek. Maar vader vond wel dat er een akte bij gehaald
moest worden om les te kunnen geven.
“Overdag verdiende ik een paar centen bij en ’s avonds ging ik naar de kunstacademie in
Leeuwarden. Aan die opleiding kon van alles, het was abstract en experimenteel.
Om een vak te leren ging ik naar Minerva in Groningen – het bolwerk van realisme.
Ik wilde schilderen, maar de docent zei: kun jij dan al tekenen?”
Rein de Vries is een realist. Na de academie leek hij de enige die redelijk precies zijn
dingen deed.
“In de kunstwereld waren ze juist op weg te onderzoeken, lekker los en expressief
schilderen. Ik probeerde in die stijl een manier te vinden waarbij ik zo rustig en abstract
mogelijk met vlakken te werk kon gaan, maar ook zo realistisch mogelijk. De kunstwereld
was daar niet van gediend, ik heb daardoor ook de boot gemist.”
"Ik bouw en sleutel"
Hij geeft les, want Rein is graag midden tussen de mensen. Na een week alleen
schilderen in het atelier, wil hij weer drukte om zich heen.
“Zonder één uur voor de klas te hebben gestaan werd ik gedumpt voor 25 van die
huishoudschoolmeiden, dat viel mij niet mee. Had jij wat leuks bedacht dan vroegen zij
zich af waarom ze dat moesten doen. Daar baalde ik na een aantal jaren van, dus ging
ik les geven op creativiteitscentra.” Het is Rein nooit gaan vervelen om als docent de
groepen nieuwe cursisten iedere keer weer dezelfde dingen te vertellen. “Werk is werk.
Gaat het een kapper vervelen dat hij iedere keer weer in een plukje haar zit te snijden?
Met mensen werken blijft leuk, hoewel je niet alles uit ze haalt. Ik bouw en sleutel aan
mensen, je ziet vooruitgang. Soms moet je het duizend keer zeggen en dan weten ze
het nog niet. Dan moet je dat maar doen, dat hoort erbij. Je moet met mensen om
kunnen gaan, want anders sta je hier niet.”
Rein moet het kunstje wel eens voordoen, maar laat de cursist altijd in zijn waarde.
“Even het penseel overnemen. Aanwijzingen geven, maar niet ingrijpen. Het gaat om de
techniek. Ze komen tot een bepaald niveau, totdat het niet meer gaat. Je kunt niet over
grenzen heen. Vroeg of laat komt het moment dat ze iets anders willen doen. Bij anderen
komt het niet, dus die gaan doen wat ze wel leuk vinden. Het moet een feest blijven.”
"De werkelijkheid manipuleren"
Rein is niet alleen schilder, maar ook uitvinder. In talloze uiterst gedetailleerde tekeningen
draagt hij oplossingen voor energieproblemen aan. Met techniek en fantasie schept hij een
wereld. Blikken in de toekomst waarmee hij wel prijzen wint, maar die geen realiteit worden.
Rein gelooft in een betere wereld.
“Wanneer ik schilder maak ik niet alleen een schilderij, het schilderij vormt mij tot een mens.
Elke keer kom ik een stukje verder, krijg meer inzicht en gevoel. Ik heb dat in het diepst van
mezelf bedacht, visioenen over hoe het in elkaar zit. Zat ik te schilderen en kreeg ik ineens
een idee, dan moest dat eerst op papier anders was ik het kwijt. Het vervreemden boeit me,
het veranderen van een landschap. Een sfeer neerleggen door kleuren te veranderen.
De werkelijkheid manipuleren. Het gaat diep, dat weergeven van de geest van de dingen.
Met een portret kom ik dichtbij die persoon. Dat is fijn, want ik wil hem raken. Met bepaalde
kleuren in een landschap wil je raken, net even zo’n sfeer. Je wilt dat wel halen en je haalt
het net niet. Het blijft altijd onvolkomen, je kunt nooit helemaal exact halen wat je in je kop
hebt. Dat manipuleren deed ik redelijk precies want anders komt het niet over, maar nu wil
ik lekker los.
Met een grote kwast lekker zwieren en zwaaien. Lange halen, snel naar huis. Dat is een
feest om te doen, maar dan moet je een abstractie maken zonder zo te hoeven nadenken.
Ik kan zonder die ballast werken. Ik kon dat vroeger, dus kan ik het nu ook. Ik ben niets
verloren. Maar dan moet ik eerst vrij zijn, klaar zijn met mijn verhaal.”
Aan Rein de Vries wordt in De Heerenveense School aandacht gegeven. Een expositie van
33 werken toont een overzicht van zijn oeuvre. De composities geven de veelzijdigheid van
deze kunstenaar weer. “Ik ben redelijk breed bezig geweest, het is aardig wanneer dat wordt
opgepikt. Je maakt het voor jezelf, maar er moet respons zijn. Het is dodelijk voor wat iemand
aan het doen is wanneer er niets komt.”
 |
|
|
tekst: Jurjen K. van der Hoek
Heerenveense Courant, donderdag 2 april 2009
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
